16

Ik had totaal geen idee waarom ik dit deed.

Misschien omdat ik íéts moest doen om niet aan mijn avond met Alex en Bradley te denken. Ik beleefde die al twee dagen constant opnieuw en de herinneringen werden niet minder pijnlijk naarmate de tijd verstreek. Of misschien was het omdat een ander beeld in een hoekje van mijn hersens bleef hangen, ondanks mijn pogingen het te verjagen: May met een chocolaveeg op haar wang die zei: ‘En misschien helpt het jou ook. Misschien kun je wat tijd gebruiken om erachter te komen wat je echt wilt.’

Ik stapte mijn auto uit en controleerde het adres dat ik boven aan mijn kladblok had geschreven nog een keer. Dit was het goede huis. Het was een kleine bungalow met een gazonnetje ervoor met een driewieler, een plastic miniglijbaan en een paar grote plastic ballen in felle kleuren. Ik beklom de treden voor de voordeur en belde aan. Een klein persoontje deed de deur open en staarde me door de hordeur aan.

‘Is je mama thuis?’ vroeg ik. Ik knielde om haar recht aan te kunnen kijken en zette mijn vriendelijkste glimlach erbij op. Ik kan goed met kinderen omgaan, al zeg ik het zelf.

‘Vreemde!’ schreeuwde het kind.

‘Nee, lieverd…’ protesteerde ik.

‘Vreemde! Vreemde! Vreemde!’

Ik wist niet dat er zoveel lawaai uit zo’n klein kind kon komen. Het leek wel een luchtalarm.

‘Katie, wat heb ik gezegd over de voordeur?’ vroeg de vrouw die achter haar verscheen. Ze tilde haar dochter met één arm op en deed met de andere de hordeur open.

‘Jij bent vast Lindsey,’ zei ze. ‘Kom binnen.’

Jane leek amper achtentwintig, maar May had me verteld dat ze zo’n tien jaar ouder was. Haar felle rode haar droeg ze in een slordige paardenstaart en ze had geen make-up op. Er dansten wat sproetjes op haar kleine wipneus en haar glimlach was echt. Ik mocht haar direct.

‘Let niet op de rommel,’ zei Jane lachend terwijl ze onderweg naar de woonkamer een plastic kruiwagen voor me uit de weg schopte. ‘Ik zweer je dat ik heb opgeruimd voor je kwam, maar er wonen hier twee kleine tornado’s.’

‘Leuk huis heb je,’ zei ik, en het was waar. Hoewel het duidelijk was dat Jane niet veel geld had, had de warmte van haar persoonlijkheid het huis bezield. Er lag een blauwe gehaakte sprei over de bank en de muren hingen vol kunstwerken van de kinderen. Een kleine houten boekenkast was volgepropt met boeken en daarnaast stond een gehavende grote stoel met kussens, die er aangenaam uitzag. Er hing een heerlijke lucht van gebakken appels en kaneel.

‘Dank je,’ zei Jane. ‘We hebben het hier erg naar onze zin.’

Ze keek om zich heen in de kamer. ‘Chris, waar ben je?’

Ze keek onder de grand foulard en ik zag dat haar kinderen de bank hadden beklad met spelletjes boter, kaas en eieren met watervaste stift. Felrode watervaste stift.

‘O, o,’ zei ze. ‘Hij heeft zich weer verstopt. Wil je iets voor me doen? Hij verstopt zich altijd als er bezoek is. Als je het spelletje even meespeelt en hem zoekt, maak je zijn dag helemaal goed.’

Ik schraapte mijn keel. ‘Maak je geen zorgen, Jane, ik ben de beste jongetjeszoeker van heel Maryland. Ik heb zelfs een beker van de burgemeester gekregen. Ik vind Chris wel.’

Ik liep door het huis, langs een stoel waar twee beentjes onder vandaan staken en begon hardop tegen mezelf te praten: ‘Waar zou Chris kunnen zijn? Hij is niet in de woonkamer, hij is niet in de prullenmand, niet in zijn slaapkamer… Die jongen is de beste verstopper ter wereld!’

De beentjes bewogen en ik deed alsof ik erover struikelde.

‘Oeps! Die stoel heeft me getackeld, Jane! En nu giechelt hij! Wat heb jij een gekke giechelstoel!’

‘Ik ben het!’ Chris sprong met blozende wangen onder de stoel vandaan. ‘Ben ik echt de beste verstopper?’

‘De beste die ik ooit heb gezien,’ zwoer ik hem.

‘Volgens mij hebben de beste verstopper en zijn zusje wel wat leuks verdiend,’ zei Jane. ‘Jullie mogen één programma kijken.’

Alsof ze uit een kanon waren weggeschoten, vlogen de kinderen de trap op en Jane gebaarde dat ik moest gaan zitten.

‘Wil je koffie of thee? We hebben gegarandeerd een halfuurtje rust,’ zei ze. ‘Ze mogen niet vaak tv kijken.’

‘Nee, dank je. En wat een leuke kinderen,’ zei ik terwijl ik mijn kladblok erbij pakte.

‘Dank je,’ zei Jane blij. ‘Dat vind ik ook. Toen mijn man en ik uit elkaar gingen, heb ik gezworen dat ik er alles aan zou doen om ze een gelukkig leven te geven.’

‘Wat is er tussen jou en je man gebeurd?’ vroeg ik. Ik moest er meteen induiken als we maar een halfuur hadden. May had gezegd dat ik zo veel mogelijk details te weten moest komen zodat we, als Jane bijvoorbeeld van haar man was gescheiden omdat hij een workaholic was, haar niet aan een workaholic zouden koppelen.

Jane zuchtte. ‘Dat wil je echt niet weten. Heb je ooit een wandelend cliché ontmoet?’ Ze kreeg het niet helemaal voor elkaar om zo luchthartig te klinken als ze wilde, deels omdat haar onderlip trilde. ‘Ik zou graag willen zeggen dat we uit elkaar zijn gegroeid, maar de waarheid is dat ik heb gefaald,’ ging ze verder. ‘Ik ben met de verkeerde man getrouwd.’

Ik knikte meelevend. Ai. Wat vreselijk om dat in te zien, helemaal als er kinderen in het spel waren.

‘Ik ging op een dag naar zijn kantoor om hem te verrassen,’ zei Jane. ‘Hij was jarig en hij moest overwerken, dus besloot ik hem een stuk van de kwarktaart met witte chocola te brengen die ik voor hem had gemaakt. Dat was zijn lievelingstaart.’

Ze haalde diep adem. ‘Zo kwam ik erachter dat hij een affaire had.’

‘Wat naar,’ zei ik.

‘Ik heb hem niet betrapt of zo,’ zei ze. ‘Maar zijn secretaresse vertelde me dat hij vroeg was weggegaan. De conclusie was snel gemaakt toen ik op hem had gewacht en hij net deed alsof hij thuiskwam van een lange dag op het werk. Maar goed, ik ben er zelf wel overheen, maar ik vind het vreselijk dat de kinderen hier hun hele leven last van houden. Dus zeg ik alleen maar goeie dingen over hun papa tegen mijn kinderen. Maar onder ons gezegd: ik heb al onze trouwfoto’s verbrand.’

Ze schudde het hoofd. ‘Daar wilde ik je niet mee lastigvallen. Je kunt goed luisteren.’

‘Ik ben blij dat je het me hebt verteld,’ zei ik. ‘Ik moet alles van je weten als ik de juiste man voor je wil zoeken.’

‘Mijn man – ik bedoel mijn ex-man – gaat volgende maand hertrouwen,’ zei Jane, zo zacht dat het bijna leek alsof ze het in zichzelf zei. ‘Om de een of andere reden kon ik het niet weerstaan om mezelf iets speciaals te gunnen. Het slaat nergens op, en god weet dat ik het me niet kan veroorloven – ik ben lerares en je weet hoe goed dat betaalt – maar ik zou zo graag iemand ontmoeten. Ik wil graag nog een kans om wél de juiste man te kiezen.’

Ik keek om me heen in haar gezellige huis. In de keuken hingen drie schorten – één grote en twee kleine – naast een dienblad met wat zelfgemaakte muffins leken. Een enorme girafknuffel met afgekloven oren zat samen met een plastic pop aan de eettafel, met de restanten van een gezellig theekransje nog voor ze op tafel.

‘May heeft je vast wel over onze variabele schaal verteld,’ zei ik kordaat, en ik hield mijn kladblok omhoog zodat ze niet kon zien dat de pagina waar ik naar staarde leeg was. ‘Ik zie hier dat we je een tarief van twaalfhonderd dollar kunnen bieden in plaats van de gebruikelijke vijftienhonderd.’

‘Echt?’ vroeg Jane, en haar ogen werden groter. ‘Wat geweldig!’

Dan moest ik mijn commissie maar opgeven om Jane te helpen. Als een alleenstaande moeder en lerares met een ontrouwe echtgenoot geen geluk verdiende, wie dan wel?

‘Vertel me over je ex-man,’ zei ik. ‘Dan weet ik aan wat voor man ik je niet moet koppelen.’

Jane trok haar schattige neusje op. ‘Hoe kan ik Kyle samenvatten? Laat ik het zo zeggen. Ik heb tijdens mijn studie een jaar in het buitenland doorgebracht en ik herinner me nog dat de Fransen een gezegde hebben dat ongeveer zo gaat: er is altijd iemand die de wang kust en iemand die zijn wang stilhoudt om gekust te worden.’

Ze grijnsde grimmig. ‘Mijn man was een wangstilhouder.’

‘Begrepen,’ zei ik. ‘Dus we moeten iemand vinden die jouw wang zal kussen.’

‘Dat zou geweldig zijn,’ zei ze. ‘En hij moet van kinderen houden. Zij komen op de eerste plaats.’

Ze keek naar zichzelf. ‘Er zit pindakaas op mijn knie, ik rij in een oud busje en mijn mooiste kleding is een overall. Denk je echt dat je een man kunt vinden die op een lerares valt met een veeg eten op haar knie?’

Ik zag Jane daar zitten met haar bezorgde blik en werd overspoeld door het gevoel dat ik haar wilde beschermen. Hoe durfde haar ex-man haar zich zo onwaardig te laten voelen? Wat een eikel moest dat geweest zijn.

‘Hé, Jane?’ zei ik.

Ze keek op van haar poging de pindakaas van haar overall te schrapen.

‘Wie had het over één man?’ vroeg ik.

Jane staarde me een ogenblik aan en daarna verscheen er zo’n enorme grijns op haar gezicht dat haar ogen bijna verdwenen.

‘Ben je een koppelaar?’ vroeg Matt. ‘Meen je dat nou?’

‘Zoiets,’ mompelde ik en ik hield de telefoon tegen mijn schouder en schonk wat Red Zinger in. Dat spul was verslavend.

‘Je bent naar het huis van die vrouw gegaan, hebt haar ingeschreven bij een datingbureau en toen heb je een man voor haar uitgezocht?’ vroeg Matt. ‘Waar blijft het ‘‘zoiets’’-gedeelte?’

‘Nou, als je het zó stelt,’ zei ik terwijl ik met de thee naar mijn kamer liep.

‘Ik ben altijd een vurig voorstander van logica geweest,’ zei Matt. ‘O, wacht, nee… dat was jij.’

‘Pest me niet zo,’ zei ik. ‘Ik heb een midlifecrisis.’

‘En hoe zit het met dat reclamebureau?’ vroeg Matt. ‘Ga je nog naar dat sollicitatiegesprek?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde ik.

‘Dan heb je geen midlifecrisis,’ zei Matt. ‘Als je echt een midlifecrisis had, zou je aan alles de brui geven, koppelaar worden en bungeejumping als hobby nemen.’

‘Je weet dat ik hoogtevrees heb,’ zei ik.

‘Dat is nu juist het punt van een midlifecrisis,’ zei Matt. ‘Dan doe je dingen die totaal niet bij je passen. Als je van een midlifecrisis alleen maar vezels gaat eten en Tolstoi lezen, wat is dan het nut er nog van?’

‘Heb ik al verteld dat ik ga babysitten voor die vrouw tijdens haar afspraakje?’ vroeg ik. ‘Ze gaat nooit uit, dus ze heeft niemand om de kinderen bij te laten. Volgens mij ben ik zenuwachtiger dan zij.’

‘Aan wie heb je haar gekoppeld?’ vroeg hij.

‘Eerst dacht ik aan een leraar, iemand die van kinderen houdt en dezelfde interesses heeft. Maar toen vond ik het dossier van ene Toby. De vragenlijst die hij had ingevuld was nogal droogjes. Hij is arts. Chiropodist, om precies te zijn,’ vertelde ik terwijl ik mijn benen onder me vouwde op het bed en een slok thee nam. ‘Ik weet het, ik weet het, verzakte voetholtes zijn niet sexy, en Jane is zo energiek dat ik eerst twijfelde. Ik wilde zijn dossier alweer op de stapel leggen, maar toen sloeg ik de bladzijde om en zag dat hij allemaal ineengestrengelde hartjes langs de kantlijn van de tweede pagina had getekend. Het was zo lief.’

‘Interessant,’ zei Matt.

‘Het is een gok, maar ik heb een goed gevoel over hem,’ zei ik. ‘Hij lijkt me heel aardig. En dat is wat Jane nodig heeft. Dus ik heb hem gebeld en we hebben een uur gepraat. Het is een geweldige man. Als het niks wordt, zoek ik iemand anders voor haar. En voor hem ook.’

‘Hoe is die May?’ vroeg Matt.

‘Geweldig,’ antwoordde ik. ‘Wat ze allemaal heeft meegemaakt met haar ex-man… wat een eikel. Maar ze is zo positief. Je krijgt al een goed gevoel als je alleen maar bij haar in de buurt bent.’

‘Hm-mm,’ zei Matt.

‘Ik bedoel, zie je al voor je dat ik met haar werk? Ze bepaalt haar eigen uren en ze interviewt klanten met een hond op schoot. Toen ik langskwam om haar te vertellen hoe het bij Jane was gegaan, werd ze net wakker van een dutje,’ zei ik. ‘Belachelijk. Het is een totaal krankzinnige manier om een bedrijf te runnen.’

‘Hm-mmm,’ zei Matt.

‘We zouden gek worden van elkaar,’ zei ik. ‘Wie gebruikt er nu geen computer? Ze laat haar klanten de vragenlijsten met de hand invullen. Op alle lijsten staan ronde vlekken van haar theemokken. O, en soms als ze heel hard moet lachen, knort ze.’

‘Hm-mm,’ zei Matt.

‘Maak niet van die psychiatergeluiden,’ zei ik.

‘Hmn,’ zei hij, en hij slikte. ‘Ik ben aan het eten.’

‘Iets lekkers?’ vroeg ik.

‘Kalkoen van Butterball,’ antwoordde hij. ‘De klant heeft ons een vriezer vol gestuurd. Eerst moest ik een maand naar kalkoenen kijken en nu moet ik ze eten. Ik ga Thanksgiving boycotten.’

‘Matt?’ zei ik. ‘Ik denk niet dat ik terugga naar Givens voor die sollicitatie.’

‘Ja,’ zei hij, ‘dat dacht ik al.’

‘Hoe bedoel je?’ riep ik. ‘Ik zei het alleen maar. Ik meende het niet echt!’

‘Lindsey,’ zei hij vriendelijk maar dwingend. ‘Spring.’

‘Ik wil niet,’ zei ik en ik kneep mijn ogen dicht.

‘Je kunt het,’ zei hij. ‘Je hebt net nul seconden over het reclamebureau gepraat en een uur over May.’

‘Je overdrijft verschrikkelijk,’ zei ik. ‘Het is bijna pathologisch liegen. Daar moet je echt eens hulp voor zoeken.’

‘Verander niet van onderwerp,’ zei hij. ‘Je kunt altijd later weer bij een reclamebureau gaan werken. Zie het als een sabbatical.’

‘Wanneer krijg ik nog zo’n kans?’ jammerde ik. ‘Givens zal me nooit meer willen zien als ik haar nu laat zitten. En als ik zo blijf instorten, moet ik elke drie weken verhuizen. De steden raken een keer op en dan moet ik in Europa op zoek naar een baan. En ik heb een hekel aan haring.’

‘Vergeet de slakken niet,’ zei Matt. ‘Die zijn ook smerig.’

‘Waar ben ik mee bezig?’ vroeg ik. Ik liet me achterovervallen op het bed en legde mijn hand op mijn voorhoofd. ‘Ik weet niet precies hoe, maar dit is allemaal jouw schuld.’

‘Je bent bang. Maar het komt goed,’ zei hij. ‘Lindsey? Je moet dit niet verkeerd opvatten, maar ik ben trots op je.’

En toen lag ik daar – ik, die nooit ofte nimmer huilde – met over mijn wangen stromende tranen, met het gevoel dat iets binnen in me dat lang geleden tot steen was verhard uit elkaar brokkelde in kleine stukjes en weg werd gespoeld.

‘Het komt goed,’ troostte Matt me terwijl ik me aan de telefoon vastklampte alsof het een reddingsboei was. ‘Alles komt prima in orde.’